Born This Way 2LP

Niedługo po niekończącej się promocyjnej paradzie Born This Way, drugiego pełnowymiarowego albumu Lady Gagi i z łatwością najbardziej wyczekiwanego albumu dekady 2010., pewne poczucie nieuchronności wkradło się do gry. Było nieuniknione, że Born This Way będzie eskalacją The Fame, że Gaga pójdzie tam, gdzie inni bali się stąpać, że będzie większy niż jakikolwiek inny album wydany w 2011 roku, zarówno pod względem skali, jak i sukcesu. Gaga wzięła na siebie odfiltrowanie wszelkich osobistych szczegółów, które pozostały w jej piosenkach, aby mogła pisać hymny dla swoich Little Monsters, tej zbieraniny dziwaków, wyrzutków, outsiderów i twardych dzieciaków, które nazywa swoimi. Cokolwiek shocku sztuki performance Gaga miała na The Fame/The Fame Monster, zamieniło się w czysty teatr. Jej dramatyczna ambicja połączenia buntu rock & rolla z jej disco beatami zamienia Born This Way w Like a Prayer przez Bat Out of Hell. Gaga zdecydowała się nie zagłębiać pod skórę. Jest całkowicie zadowolona z przedstawienia swoich tematów, a potem pozwala im istnieć, używając ich jako nici łączącej w pastiszu lat 80. ustawionym na nieustanne eurotrashe pulsowanie. Echa Whitney Houston, Pat Benatar i Bruce'a Springsteena – którego wieloletni współpracownik Clarence Clemons dmucha w saksofon w dwóch piosenkach – można usłyszeć w całym albumie, ale to naturalnie Madonna jest kamieniem węgielnym, dając Gądze melodię "Express Yourself" i popowy precedens dla katolickiego poczucia winy. Lady Gaga świadomie rekontekstualizuje Material Girl w postmodernistyczny kolaż, a te podobieństwa oferują namacalne przypomnienie, że Gaga jest spadkobierczynią diwowego tronu. I Born This Way naprawdę umacnia jej pozycję jako swego rodzaju popowej wizjonerki. Prawdziwym darem Gagi jest jej znaczna zręczność w dostarczaniu podstaw. W przeciwieństwie do wielu jej rówieśniczek, nie wycina i nie wkleja cyfrowo swoich utworów, ale konstruuje je od akordów w górę, a następnie dowolnie dodaje dodatki. Nie porzuca tej wrażliwości na Born This Way, ale bierze ją za pewnik, nigdy nie popychając swoich kompozycji ani produkcji w nieprzewidywalne terytorium. Serwuje to, czego można się spodziewać, co może być całkiem satysfakcjonujące: "Marry the Night" lśni neonowym pulsem, "Born This Way" ma radość w swojej ważności, "Judas" zamienia "Alejandro" w wyniosłe gotyckie disco, osiąga swoje metalowo-disco połączenie w "Bad Kids" i nawet pokazuje wrażliwość w "Yoü and I".

Lista utworów

A1. Marry The Night
A2. Born This Way
A3. Government Hooker
A4. Judas
A5. Americano
B1. Hair
B2. Scheiße
B3. Bloody Mary
B4. Black Jesus † Amen Fashion

C1. Bad Kids
C2. Fashion Of His Love
C3. Highway Unicorn (Road To Love)
C4. Heavy Metal Lover
D1. Electric Chapel
D2. The Queen
D3. Yoü And I
D4. The Edge Of Glory