Joanne 2LP

Trudno nie patrzeć na Joanne przez pryzmat Artpop, albumu z 2013 roku, na którym rozdmuchany balon sławy Lady Gagi w końcu pękł. Ambitny, ale chaotyczny, Artpop zadebiutował wysoko, ale runął na ziemię, zatrzymując się po drugim singlu, duecie z R. Kellym "Do What U Want". Gaga szybko wycofała się w ramy kabaretu, nagrywając z Tonym Bennettem znakomicie wykonany album ze standardami – posunięcie, które nie tylko dało jej okazję do pracy z legendą, ale również zasygnalizowało, że uważa Artpop za krok za daleko: camp z Cheek to Cheek był elegancki, nie jaskrawy, co było przyznaniem, że ponownie przejęła kontrolę nad swoim żartem. To przygotowało grunt pod Joanne, sprytne odchudzenie persony Lady Gagi, stanowiące przeciwieństwo Artpop. Wszelkie ekscesy zostały usunięte, a ekscentryczności użyto jako akcentów w piosenkach, które są zwykle dobrze skrojonym popem. Kilka numerów zerka przelotnie na muzykę country – tytułowa "Joanne" mruga okiem do "Jolene" Dolly Parton; w innym opracowaniu ballada "Million Reasons" mogłaby być crossoverem dla dorosłych w wykonaniu Faith Hill lub Shanii Twain – ale stopy Gagi pozostają mocno osadzone w dance-popu, nawet gdy do współpracy zaprasza Fathera Johna Misty'ego, Becka, Florence Welch i Josha Homme'a z Queens of the Stone Age. Homme współtworzył "Diamond Heart" i "John Wayne", dwa z twardszych, dyskotekowych utworów tutaj, podczas gdy Misty wspiera przy równo toczącym się "Sinner's Prayer" – być może najlepszym połączeniu country i popu tutaj – oraz "Come to Mama", radosnym powrocie do Motown, które znajduje towarzysza w duecie z Welch "Hey Girl", analogowym, wolnym jamie unoszącym się w migoczącym świetle. Te, oraz hulaszcze "A-Yo" i oda do masturbacji "Dancin' in Circles", niekoniecznie znajdują wygodnych towarzyszy w balladach rozsianych po całym albumie, ale producent wykonawczy Mark Ronson pomaga wypolerować Joanne tak, by płynął łatwo, co jest jego atutem. [Joanne zostało również wydane na LP.]