Let There Be Love (6CD)

Chris Frantz i Tina Weymouth wykorzystali moc groove'u w projekcie Tom Tom Club, który rozwijał się przez trzy dekady i sześć albumów studyjnych. Rhino zbiera je w nadchodzącym zestawie Let There Be Love. W zestawie znajdują się albumy TOM TOM CLUB (1981), CLOSE TO THE BONE (1983), BOOM BOOM CHI BOOM BOOM (1988), DARK SNEAK LOVE ACTION (1991), THE GOOD, THE BAD, AND THE FUNKY (2000) oraz DOWNTOWN ROCKERS (2012) – dzieło, które wypełnia lukę między nową falą lat 80. a wczesnym pokoleniem hip-hopu.

Frantz i Weymouth po raz pierwszy nagrywali w studiu Compass Point Studios w Nassau na Bahamach z zespołem Talking Heads przy okazji albumów MORE SONGS ABOUT BUILDINGS AND FOOD z 1978 roku i REMAIN IN LIGHT z 1980 roku. Rok później, gdy zespół zawiesił działalność, para wróciła na wyspę i zaczęła grać z „Compass Point All Stars” – Slyem Dunbarem, Robbim Shakespearem, Uzziashem „Sticky” Thompsonem i Tyronem Downiem – oraz z gitarowym wirtuozem Adrianem Belewem i wokalistkami Lani, Laurą i Loric Weymouth.

Grupa przyjęła nazwę Tom Tom Club od sali tanecznej, w której odbywała pierwsze próby, i w 1981 roku wydała swój debiutancki album zatytułowany po prostu Tom Tom Club. Jego centralny utwór, „Genius of Love”, pozostaje jednym z najczęściej samplowanych nagrań w historii muzyki, a jego elastyczna linia basu stanowi fundament hitów takich artystów jak Mariah Carey, Grandmaster Flash i Tupac Shakur.

Jednak dziedzictwo Tom Tom Club sięga głębiej niż jeden przebój. Przez dekady nagrań Frantz i Weymouth utrzymywali podejście oparte na współpracy i eksperymencie, zapraszając do studia zmieniającą się galerię gości. Na albumie BOOM BOOM CHI BOOM BOOM cover utworu „Femme Fatale” Velvet Underground zawiera gościnny udział Lou Reeda, Davida Byrne'a i Jerry'ego Harrisona; później para włączyła do współpracy reggae'owego mistrza Tootsa Hibberta i funkową legendę Berniego Worrella przy okazji płyty THE GOOD, THE BAD, AND THE FUNKY. Zanim dotarli do wydanego w 2012 roku DOWNTOWN ROCKERS, dawno już ugruntowali swoją reputację architektów tanecznych rytmów – brzmienia, które pozostaje tak samo zaraźliwe i żywe dziś, jak u progu lat 80.