The Asylum Albums (1976-1980) [5CD]

„To nie tylko artefakt – muzyka i teksty – które daje nam Joni. Jej artyzm sprawia, że my sami się zmieniamy. Przesunęła coś w nas w środku. I tak artyści zmieniają świat.” – Meryl Streep

Po trasie koncertowej THE HISSING OF SUMMER LAWNS Joni Mitchell wycofała się do plażowego domu Neila Younga, aby odpocząć. Pragnąc podróży, ale niezdecydowana co do celu, Mitchell otrzymała niespodziewane zaproszenie na wyprawę przez cały kraj z przyjaciółmi. Była to jedna z trzech podróży, które odbyła w latach 1975–1976, i początek okresu naznaczonego włóczęgostwem, zarówno w jej fizycznych podróżach, jak i muzycznych poszukiwaniach. Ta przemieniająca faza jest centralnym punktem THE ASYLUM ALBUMS (1976–1980), kolejnego wydania z serii Joni Mitchell Archives.

Nowa kolekcja ukazuje Mitchell w jej najbardziej odważnym wydaniu na albumach HEJIRA (1976), DON JUAN’S RECKLESS DAUGHTER (1977), MINGUS (1979) oraz na koncertowym albumie SHADOWS AND LIGHT (1980). Renomowany inżynier dźwięku Bernie Grundman zremasterował wszystkie cztery wydania zawarte w tym box secie z oryginalnych płaskich taśm analogowych.

W tym okresie Mitchell śmiało ogłosiła swoje przejście z „działu hitów” do „działu sztuki”. Krytycy powoli to dostrzegali, ale jej kreatywność była na najwyższych obrotach. Zamiast studyjnych muzyków sesyjnych zaczęła nagrywać z jazzowymi wirtuozami, takimi jak Larry Carlton i Pat Metheny (gitara), Michael Brecker (saksofon), Herbie Hancock (instrumenty klawiszowe) i Don Alias (perkusja), a także z kilkoma członkami Weather Report, w tym z Jaco Pastoriusem (bas) i Wayne’em Shorterem (saksofon).

HEJIRA wyróżnia się jako świadectwo artystycznej ewolucji Mitchell. Jej stonowana instrumentacja, w połączeniu z introspektywnymi tekstami, zaowocowała ponadczasowymi utworami, takimi jak „Coyote” i „Furry Sings The Blues” z Youngiem na harmonijce. Mitchell powiedziała kiedyś: „Przypuszczam, że wielu ludzi mogłoby napisać wiele moich innych piosenek, ale czuję, że piosenki z Hejiry mogły wyjść tylko ode mnie.”

Jej podróż trwała dalej z DON JUAN’S RECKLESS DAUGHTER, podwójnym albumem w dużej mierze eksperymentalnej muzyki. Znalazł się na nim „Paprika Plains”, utwór na całą stronę płyty na fortepian z aranżacjami orkiestrowymi. Zyskał on otwartych odbiorców wśród poszukiwaczy muzycznych, takich jak Björk, która powiedziała, że nieustraszone podejście albumu później zainspirowało jej muzykę.

Ostatecznie ścieżka Mitchell doprowadziła ją do Mingusa, jej współpracy z jazzowym tytanem Charlesem Mingusem, który napisał kilka piosenek na ten projekt. Mingus zmarł na krótko przed ukończeniem albumu, a Mitchell zadedykowała mu go. Na albumie znalazły się cztery piosenki Mingusa z tekstami napisanymi przez Mitchell, w tym wersja „Goodbye Pork Pie Hat”, hołd Mingusa dla saksofonisty Lestera Younga i jedna z jego najbardziej znanych kompozycji. W notatkach do albumu Mitchell powiedziała, że podczas nagrywania płyty po raz pierwszy poczuła się w pełni zanurzona w jazzie. „To było tak, jakbym stała nad rzeką – z jednym palcem u stopy w wodzie – badając ją – a Charlie przyszedł i wepchnął mnie – płyń albo uton...”

Ostatnim elementem THE ASYLUM ALBUMS (1976–1980) jest podwójny album koncertowy Shadows and Light. Był to drugi album koncertowy Mitchell i jej ostatnie wydanie w wytwórni Asylum Records. Nagrała go podczas trasy koncertowej promującej Mingus we wrześniu 1979 roku w Santa Barbara Bowl. Z wyjątkiem wykonania jej klasycznego utworu „Woodstock”, album skupiał się na piosenkach z jej najnowszych płyt, takich jak „Amelia”, „Dreamland” i „The Dry Cleaner From Des Moines”. The Persuasions, grupa wokalna popularna w latach 60., również pojawiła się w dwóch piosenkach: w tytułowym utworze i w coverze „Why Do Fools Fall In Love”.

Okładka THE ASYLUM ALBUMS (1976–1980) zawiera fragment jednego z oryginalnych obrazów Mitchell. Fani będą mogli cieszyć się pełną wersją kapryśnie abstrakcyjnego krajobrazu jako dołączoną wkładką w opakowaniu albumu, zarówno w konfiguracji CD, jak i LP. Do zestawu dołączony jest pełen uczuć esej autorstwa nagrodzonej Oscarem aktorki Meryl Streep, która jest wieloletnią fanką twórczości Mitchell.